Μετά από 2 χρόνια πανδημίας και περιορισμών, το εκπαιδευτικό του “γίγνεσθαι” ξανασυναντήθηκε σε ένα τριήμερο βιωματικό σεμινάριο, με τίτλο την ενσώματη διάσταση της ύπαρξης, και με υπότιτλο, τη συνάντηση. Συστηθήκαμε για πρώτη φορά με πολλές/πολλούς. Ξανασυστηθήκαμε με τις/τους υπόλοιπες/ους. Και ξανασυστηθήκαμε με την αγκαλιά, την επαφή, τα χαμόγελα, την αγωνία, το σώμα μας και το σώμα των άλλων. Η γενικότερη αίσθηση ήταν, και είναι ακόμα, η συγκίνηση. Ύστερα η ευγνωμοσύνη, και η ανθρωπιά.

Παρασκευή απόγευμα. Ξεκινήσαμε να φτάνουμε και οι πρώτες στιγμές ήταν στιγμές λαχτάρας, αλλά και αγωνίας. Πώς θα είμαστε όλες και όλοι; Πώς θα είναι αυτή η εμπειρία; Τι προσδοκίες έχουμε; Η ομάδα ξεκίνησε να συγκεντρώνεται και όλο και να μεγαλώνει. Υποδεχόταν κάθε ένα με χαμόγελο και ανυπομονησία. Από τη μία η αίσθηση της οικειότητας και από την άλλη μια αίσθηση κρατήματος. Τα πρόσωπα κοιτάζονται ξανά και ξανά, τα βλέμματα συναντιούνται και τα σώματα μαθαίνουν πως να συνυπάρχουν στο χώρο.

Το Σάββατο το πρωί συναντηθήκαμε στην μεγάλη αίθουσα, όπου και ξεκίνησε το βιωματικό σεμινάριο, στην αρχή με ασκήσεις χαλάρωσης και σύνδεσης με την ομάδα, και ύστερα προχωρήσαμε σε ατομική δουλειά με το ενσώματο της ύπαρξης. Ο καθένας και η καθεμία έφτιαξε, με την βοήθεια της ομάδας, το περίγραμμα του σώματος του/της. Και ύστερα, αφού το σώμα είχε πάρει μορφή στο χαρτί, έμειναν όλες/όλοι με τον εαυτό τους και γέμισαν με όποιο τρόπο ήθελαν αυτό το περίγραμμα. Χρώματα, λόγια, εικόνες, κορδέλες και άλλα έδωσαν μορφή και ζωή στο περίγραμμα που το καθένα έφτιαξε.

Συνεχίζοντας την Κυριακή ήρθαμε ξανά σε επαφή με αυτό που αποτυπώσαμε στο χαρτί. Κοιτάζοντάς το και προσπαθώντας να συνδεθούμε ξανά με αυτό στο εδώ και τώρα. Αναρωτηθήκαμε πως είμαστε με αυτό, τι άλλο χρειαζόμαστε, τι σημαίνει για μας. Ύστερα εκφράστηκε το πως ήταν αυτή η εμπειρία σε δυάδα και μετά σε μικρή ομάδα. Η κάθε ομάδα εξέφρασε με δημιουργικό τρόπο το πως ένιωσε. Ζωγραφιές, μουσικές, γλυπτά με το σώμα και ποιητικά γραμμένα κείμενα ζέσταναν ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα και έφεραν συγκίνηση ανάμεσά μας.

Η επαφή έχει συγκίνηση. Η κίνηση, κάθε είδους, έχει επαφή. Η ζεστασιά έχει ανθρωπιά και οι άνθρωποι είμαστε όντα που “μεγαλώνουμε” με αγκαλιές. Σε αυτό το τριήμερο μεγαλώσαμε, ψηλώσαμε, ζεσταθήκαμε, θυμηθήκαμε ότι ανήκουμε σε μια κοινότητα. Μια κοινότητα που μας χωρά και μας αγκαλιάζει. Με αυτή την αίσθηση φύγαμε, προσπαθώντας να την κρατήσουμε σφιχτά, επιστρέφοντας καθεμιά/καθένας στο προσωπικό της/του μονοπάτι, έχοντας όμως συνδημιουργήσει νέα σταυροδρόμια.