Ακόμη μια ομάδα σπουδαστριών και από σήμερα πλέον υπαρξιακών ψυχοθεραπευτριών φτάνει στον τερματισμό μιας κοπιαστικής και συνάμα συναρπαστικής διαδρομής. Δάσκαλοι, επόπτριες, σπουδαστές, απόφοιτοι, φίλοι, γονείς, φέτος περιτριγυρισμένοι από την τρυφερή παρουσία πολλών μικρών παιδιών, βρεθήκαμε μαζί αυτή τη δροσερή νύχτα του Ιούνη για να αποχαιρετήσουμε, πέντε υπέροχα κορίτσια, με τα οποία συνδεθήκαμε αληθινά, βαδίζοντας μαζί τους για τέσσερα ολόκληρα χρόνια.

Όλες τους μίλησαν με μεγάλη συγκίνηση και τρυφερότητα, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη και την αγάπη τους για όσα συνάντησαν στη διαδρομή. Με τα αποχαιρετιστήρια λόγια τους υπενθύμισαν σε όλες και όλους μας, και πάλι, πως ένα μεγάλο μέρος από την αξία ή τη σημασία της ζωής έγκειται στην δυνατότητά μας να ζούμε στο παρόν, και στην χαρά του να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας. Μοιράστηκαν, λοιπόν, απλόχερα και τολμηρά μαζί μας, σκέψεις και αισθήσεις από μια διαδρομή μεταμόρφωσης που, όπως όλες σχεδόν τόνισαν, αναδύθηκε μέσα από μια υποκειμενική και βαθιά προσωπική εμπειρία. Μίλησαν για την ευκαιρία μέσα από τη σπουδή τους να ανακαλύψουν τον εαυτό τους και στο πώς, μέσα σ’ αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας και δημιουργίας νοήματος είχαν την ευκαιρία να αντιμετωπίσουν πολλά από τα θεμελιώδη ερωτήματα της δικής τους ύπαρξης στον κόσμο. Υπογράμμισαν την ελευθερία και την ευθύνη στην αναζήτηση του σκοπού, σε μια διαδρομή που συχνά μας καλεί να αντιμετωπίσουμε τις εγγενείς αβεβαιότητες και προκλήσεις που μας συνοδεύουν στη ζωή και ανέδειξαν με την ίδια την παρουσία τους, για μια ακόμη φορά, την δυνατότητα μιας προσπάθειας, ικανής να διαμορφώσει μια νέα, πιό φωτεινή, πορεία ζωής. Στάθηκαν στο πώς αυτά τα τέσσερα χρόνια έχουν επηρεάσει τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω τους με ένα τρόπο που φυσικά δεν τελειώνει εδώ και μοιάζει σήμερα πως όλες τους θα παραμείνουν φωτεινά παραδείγματα για το πως καθένας και καθεμιά από εμάς καλείται να ανακαλύψει το μοναδικό του δυναμικό και να επιδιώξει ό,τι εκφράζει την προσωπική του αυθεντικότητα —προς μια πορεία της ζωής, όπου κανείς δεν περιορίζεται από προκαθορισμένα μονοπάτια ή σταθερούς κανόνες αλλά, αντιθέτως, αντιμετωπίζει τη ζωή ως μια διαρκή διαδικασία αυτοδημιουργίας και εξερεύνησης. Και με αυτήν την τόσο σημαντική υπαρξιακή έννοια και οι πέντε τους μας έδειξαν πως τελικά μοιάζει να είμαστε πάντοτε κάτι περισσότερο από αυτό που εκφραστικά θεωρούμε ότι είμαστε σε οποιαδήποτε στιγμή, πάντοτε θα υπερχειλίζουμε από τα προκατασκευασμένα όρια που αναγκαία και διαρκώς δημιουργούμε, ελεύθεροι στη δημιουργία των δικών μας κυματισμών στον κοινό κόσμο που μοιραζόμαστε.

Αγγελική, Άννα, Ελευθερία, Μαρία και Νάντια, σας ευχαριστούμε από καρδιάς για τη παρουσία σας σε αυτήν την όμορφη διαδρομή και σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία και χαρά στις μελλοντικές σας προσπάθειες.