Αναρωτιέται κανείς τι συντελεί το βίωμα του ανθρώπου. Πώς δομείται το βίωμα μας; Πώς δομείται το δικό μου βίωμα; Εγώ αναρωτιέμαι τελικά. Το εγώ όχι ως μεγάλο και δυνατό, όχι εγωκεντρικά, αλλά μέσα στον κόσμο ριγμένο, να πάλλεται για απαντήσεις. Απαντήσεις που ποτέ δεν είναι αρκετές, και συχνά μπερδεύουν. Δεν υπάρχει μία απάντηση όμως. Υπάρχει μία απάντηση για τώρα, η οποία δεν θα είναι η ίδια αύριο ή σε έναν χρόνο από τώρα. Η απάντηση υπάρχει ήδη, εφόσον έχει τεθεί η ερώτηση. Και τελικά βλέπει κανείς ότι το δύσκολο και το αβάσταχτο στη ζωή είναι να θέσει τις ερωτήσεις. Είναι μεγάλο το βάρος των ερωτήσεων. Είναι δύσκολο, τρομερό, βάναυσο να ρωτάμε. Εγώ ρωτάω, εγώ βιώνω το αβάσταχτο κομμάτι των ερωτήσεων. Η απάντηση δεν με απασχολεί πια τόσο πολύ, όσο με απασχολεί και με δυσκολεύει η ερώτηση. Την ερώτηση χρειάζεται να αντέξουμε και ως ψυχοθεραπευτές. Όλα λαμβάνουν νόημα μέσα στις λέξεις. Οι λέξεις είναι το μόνο που έχουμε για να αντέξουμε την ύπαρξη, να χαρούμε την ζωή, να δώσουμε νόημα, να θέσουμε τις ερωτήσεις. Οι λέξεις φέρνουν την θεραπεία, την ανακούφιση, την ολότητα. Ευτυχώς για εμάς οι λέξεις είναι ατελείωτες και η γλώσσα ανεξάντλητη.

Της Χριστίνας Μπούφαλη-Μπαβέλλα. Με αφορμή την ομιλία του Θανάση Γεωργά στο διήμερο σεμινάριο του Γίγνεσθαι 19-20 Νοεμβρίου 2021 με τίτλο: Dasein-ανάλυση: Η φαινομενολογία στις υπαρξιακές ψυχοθεραπείες.