Το Γίγνεσθαι είχε τη μεγάλη χαρά να διοργανώσει και φέτος ένα μονοήμερο σεμινάριο με εισηγητή τον διακεκριμένο ψυχολόγο, υπαρξιακό ψυχοθεραπευτή και Dasein αναλυτή, Dr. Erik Craig. Σε αυτό το σεμινάριο, με οδηγό τη μυθική φιγούρα του ομηρικού Αχιλλέα —προσωποποίηση της δύναμης και της ευαλωτότητας— ο Erik Craig προσκάλεσε συμμετέχουσες και συμμετέχοντες να αναρωτηθούν για το πώς μπορούν να είναι αυθεντικά παρούσες και παρόντες ως θεραπεύτριες και θεραπευτές όταν η δική τους ευαλωτότητα ή ευθραυστότητα βρίσκεται στο προσκήνιο αλλά και πώς επηρεάζουν οι δικές τους πληγές, τα όριά τους, οι επιθυμίες και η ανθρώπινη ιστορία τους τη θεραπευτική σχέση.
Το βλέμμα του Erik Craig προσφέρει μια νέα διαφοροποιημένη προοπτική για την ψυχοθεραπεία, μοιάζει να γεφυρώνει τη φαινομενολογική-υπαρξιακή με την ψυχαναλυτική προσέγγιση. Ωστόσο, η φετινή παρουσίαση του Erik ξεχώρισε όχι μόνο για το θεωρητικό της βάθος, αλλά κυρίως για τη βιωματική της διάσταση, καθώς αναδύθηκε αυθόρμητα από την τρυφερότητα, τη ζεστασιά και την ανθρώπινη προσέγγιση του εισηγητή. Με τη διακριτική αλλά τόσο ουσιαστική ενσυναίσθηση που τον χαρακτηρίζει, ο Erik αγκάλιασε κάθε πρόσωπο που συμμετείχε στο σεμινάριο, δημιουργώντας ένα ανοιχτό κλίμα εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού, δημιουργώντας μια διάθεση που ήταν, από την αρχή έως το τέλος της παρουσίασης, διαποτισμένη από αυθεντική παρουσία, καθιστώντας τη συνολική εμπειρία ουσιαστική, ζωντανή και, με ένα παράλληλο τρόπο, βαθιά θεραπευτική. Ο ίδιος, καθόλη τη διάρκεια του σεμιναρίου, εστίασε ιδιαίτερα στην έννοια της «παρουσίας» ως υπαρξιακή προϋπόθεση της θεραπευτικής συνάντησης. Μέσα από καίριες ερωτήσεις όπως: «Τι σημαίνει η θεραπευτική παρουσία για εσάς;», «Πώς ελπίζετε να προσεγγίζετε κάθε συνεδρία;» και «Τι στέκεται εμπόδιο στην ικανότητά σας να είστε παρόντες ως εσείς;», ο Erik κάλεσε το κοινό να στοχαστεί σε προσωπικό αλλά και σε ομαδικό επίπεδο την διαδικασία της ψυχοθεραπείας, αναδεικνύοντας τον ρόλο της αυθεντικότητας, της επιθυμίας και των εσωτερικών συγκρούσεων ως ουσιώδεις στη δουλειά κάθε ψυχοθεραπευτή ή ψυχοθεραπεύτριας που στοχεύουν σε έναν υπαρξιακό και φαινομενολογικό εργασίας. Μέσα από αυτή την υπαρξιακή θεώρηση του ρόλου του θεραπευτή, ο Erik, παρουσίασε τη θέση ότι ο θεραπευτής είναι αυτός που στρέφεται προς το Είναι ενός Άλλου, με φροντίδα, αφοσίωση, δέσμευση και εν τέλει με αγάπη, καθιστώντας την θεραπεία μια ριζικά ανιδιοτελή πράξη, βαδίζοντας προς μια θεραπευτική στάση που ελευθερώνει τον θεραπευτή ή την θεραπεύτρια από την ανάγκη να φροντίζουν τις δικές τους ανησυχίες, ώστε να στραφούν πληρέστερα προς τις ανησυχίες ενός Ιερού Άλλου. Όπως πολύ εύστοχα τόνισε για αυτό ο Erik: «Οι πιο επιτυχημένες περιπτώσεις είναι εκείνες στις οποίες κάποιος προχωρά, κατά κάποιον τρόπο, χωρίς να έχει κάποιο σκοπό υπόψη του, επιτρέπει στον εαυτό του να παρασυρθεί από κάθε νέα στροφή του Άλλου, τον αντιμετωπίζει πάντα με ανοιχτή συνείδηση, απαλλαγμένος από κάθε προκατάληψη», υπενθυμίζοντάς μας την αυθεντική υπαρξιακή στάση ζωής —έναν τρόπο συνάντησης με τον Κόσμο, χωρίς φίλτρα, με μια διαρκή πρόθεση να αφουγκραστούμε, να παρατηρήσουμε και να ανακαλύψουμε ξανά— επιτρέποντας στα ίδια τα πράγματα να αρχίσουν να ομιλούν την α-λήθεια τους. Η θεραπευτική συνθήκη, εδώ, δεν είναι τεχνική ή μεθοδολογία αλλά θεμελιώνεται σε μια πραγματικά αυθεντική ανθρώπινη συνάντηση που αποβλέπει σε μια άνευ προηγουμένου εμπειρία με έναν άλλο άνθρωπο, ένα πραγματικό πρόσωπο, με το οποίο μπορούμε να ξεκινήσουμε ένα άγνωστο και απρόβλεπτο ταξίδι αυτοανακάλυψης και όπου στο ίδιο πλαίσιο, η «πειθαρχημένη, αυθεντική παρουσία» του θεραπευτή ή της θεραπεύτριας δεν είναι μέθοδος ή εργαλείο αλλά αυθεντικός τρόπος ύπαρξης. Η θεραπευτική σχέση δημιουργεί εδώ έναν τόπο συνύπαρξης, όπου ο Άλλος δεν αναγνωρίζεται ούτε αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα προς επίλυση, αλλά ως συνοδοιπόρος προς μια κοινή και υπαρξιακά ανοιχτή διαδρομή. Ο Erik τόνισε εδώ πως η αξία αυτής της μοναδικής συνοδοιπορίας δεν βρίσκεται στη γνώση, αλλά αναδύεται από την ίδια τη θεραπευτική συνάντηση-σχέση και πως η υπαρξιακή ψυχοθεραπεία δεν αποβλέπει σε κάποιου είδους “διόρθωση” αλλά αναζητά την ανάδυση του υποκειμενικού νοήματος ενός Άλλου μέσα από την εδώ-και-τώρα-μεταξύ-μας εμπειρία και όπου σε κάθε λέξη, βλέμμα ή σιωπή, ο θεραπευτής καλείται να είναι παρών, χωρίς σκοπό αλλά με πρόθεση, χωρίς βεβαιότητα αλλά με αφοσίωση. Το σεμινάριο συνεχίστηκε με ένα διαφωτιστικό demonstration, μια εις βάθος βιωματική άσκηση, στην οποία ο ίδιος ο Erik συμμετείχε ενεργά σε μια, πρόσωπο με πρόσωπο, εποπτική εργασία με μια θαρραλέα συμμετέχουσα από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Γίγνεσθαι και ολοκληρώθηκε με όλους τους συμμετέχοντες και τις συμμετέχουσες να αποχωρούν με τις καλύτερες εντυπώσεις, ανανεώνοντας το ετήσιο πλέον ραντεβού τους για την επόμενη χρονιά με τον αγαπημένο Erik.
Στον πυρήνα αυτής της υπαρξιακής εμπειρίας-θεραπείας, που με θέρμη προτείνει ο Erik Craig, αναδύεται η ανάγκη του ανθρώπου να σταθεί με εσωτερικότητα και επίγνωση στον κόσμο όχι με σιγουριά ή προκαθορισμένες προσδοκίες, αλλά σε πλήρη ανοικτότητα, δέος και ίσως ετοιμότητα για την αποδοχή του αγνώστου. Ο θεραπευτής ή η θεραπεύτρια —όπως και ο ίδιος ο άνθρωπος που τολμά να ζήσει τη ζωή του με αυθεντικότητα— καλούνται να «αφεθούν να εκπλαγούν» από το νέο που γεννιέται, απαλλαγμένοι από προθέσεις, έτοιμοι να συναντήσουν τον Άλλο και τον Εαυτό, εκ νέου κάθε φορά, καθιστώντας υπό αυτό το πρίσμα την ψυχοθεραπευτική σχέση, όχι τεχνική ούτε κάποιου είδους ανάλυση αλλά διαρκώς μια ρευστή και ζωντανή συνάντηση-διεργασία όπου ο ανθρώπινος πόνος και η ευαλωτότητα γίνονται τόπος συνάντησης —όχι αδυναμίας— και όπου η δύναμη της παρουσίας βιώνεται στο θεραπευτικό χρόνο του εδώ-και-τώρα, ενσαρκώνεται αντί να επιτελείται. Είναι η είσοδος σε ένα αχαρτογράφητο τόπο, στο οποίο δύο άνθρωποι —αυθεντικά παρόντες— βαδίζουν μαζί προς την αναζήτηση του νοήματος, της αυτογνωσίας και της α-λήθειας τους που, όσο αβέβαιη, απρόβλεπτη ή δύσκολη κι αν είναι κάποιες φορές, γεννά πάντα και κάτι νέο ή τουλάχιστον δείχνει προς μια δυνατότητα αλλαγής ή μεταμόρφωσης που πια δεν είναι επιβολή, αλλά προσομοιάζει με γέννηση μέσα από σχέση.
