Άλλη μια ομάδα σπουδαστών – και από σήμερα υπαρξιακών θεραπευτριών/θεραπευτών – έφτασε στον τερματισμό μιας κοπιαστικής και συνάμα συναρπαστικής διαδρομής. Νυν και πρώην σπουδαστές, δάσκαλοι, επόπτριες και λίγοι αλλά εκλεκτοί συγγενείς και φίλοι βρεθήκαμε μαζί αυτή τη δροσερή νύχτα του Ιούνη για να αποχαιρετήσουμε, οκτώ υπέροχα πρόσωπα με τα οποία συνδεθήκαμε βαθιά, βαδίζοντας μαζί για τέσσερα ολόκληρα χρόνια.

Όπως πάντα απαιτείται χρόνος – και ίσως εδώ λίγο περισσότερος – για εκείνη τη συναισθηματική ωρίμανση που θα φέρει στις μελλοντικές μέρες μια πληρέστερη εικόνα των όσων συνέβησαν και τη δυνατότητα να διακρίνουμε, μετά από αυτό το ανεπανάληπτο ταξίδι, την προοπτική μιας νέας μετάβασης στη ζωή. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που όλες και όλοι όσοι πήραν το λόγο μοιράστηκαν μια διάχυτη συγκίνηση και μια γλυκόπικρη αίσθηση για όσα βίωσαν και εν μέρη μόνο κατάφεραν στον σύντομο αποχαιρετισμό τους να εκφράσουν. Μπόρεσαν ωστόσο να μιλήσουν από καρδιάς, αποτυπώνοντας τα πληθωρικά και ανάμικτα συναισθήματά τους για αυτό το μοίρασμα του χρόνου. Μίλησαν με απεριόριστη ευγνωμοσύνη, τρυφερότητα και αγάπη για όλες και όλους τους συμφοιτητές τους, τις επόπτριες και φυσικά τους δασκάλους τους, στάθηκαν με χιούμορ στη στήριξη των φίλων και με σεβασμό στην ανοχή των οικογενειών τους που πίστεψαν και αγκάλιασαν τις δυσκολίες της προσπάθειάς τους και με ένα τρόπο έμοιαζαν ήδη να νοσταλγούν τις μέρες που μοιραστήκαμε και μένουν πια πίσω. Όχι σαν λησμονημένες, μα σαν φωτεινά σημεία μιας διαδρομής που δείχνουν ποιές και ποιοί είμαστε και τόσο τυχερές/τυχεροί που βαδίσαμε και βαδίζουμε μαζί και συνάμα μόνες/μόνοι το δικό μας μονοπάτι στο απέραντο ποτάμι της ύπαρξης και του χρόνου, σε αυτό το μοναδικό ταξίδι που ονομάζουμε ζωή.

Άννα, Άννα-Μαρία, Δήμητρα, Δημήτρη, Ιουλία, Λόρη, Πωλίνα και Χρυσούλα σας ευχαριστούμε για τα μοιράσματα, τα γέλια, τις αναζητήσεις και όλα όσα δεν χωράνε εδώ… μας λείπετε ήδη!