από την Ηρώ Ιωάννου
“Κι έζησε σαν ξένος εδώ κάτω, πασχίζοντας να ξανασυλλάβει τη μουσική του χαμένου κόσμου, πασχίζοντας να ξαναθυμηθεί τη μεγάλη ξεχασμένη γλώσσα, τα χαμένα πρόσωπα, την πέτρα, το φύλλο, την πόρτα.” Thomas Wolfe, Γύρνα σπίτι άγγελέ μου.
Στις 11/11/2011, μια ημερομηνία που φαντάζει τόσο σημαδιακή όσο και τυχαία, εν μέσω πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων, αγανακτισμένων και γενικά ταλαιπωρημένων, 27 άνθρωποι ξεκίνησαν με την παρακίνηση του Γίγνεσθαι για να βρεθούν μαζί στο Κανδήλι και να αποδράσουν στη φύση. Άλλοι ξεκίνησαν με την γνώση προηγούμενων εμπειριών τους στο Κανδήλι, μια κι είναι πια ένα έθιμο του Γίγνεσθαι 2 φορές τον χρόνο, κι άλλοι για πρώτη φορά, παρακινημένοι από την περιέργεια και την «διαφήμιση» των παλιών, οι περισσότεροι όμως με μια λαχτάρα για κάτι που ήταν ίσως ακόμα ασχημάτιστο μα υπαρκτό και βαθύ.
Δεν γνωρίζω από τι προσπαθούσε να αποδράσει ο καθένας κι ούτε πιστεύω πως έχει σημασία πια, αφού αυτές τις τρεις μέρες νομίζω πως κανείς πια δεν ένιωθε φυλακισμένος κι η απόδραση τελικά έγινε πλησίασμα και ένωση με τον εαυτό μας, τους άλλους και τη φύση. Η φύση αποτέλεσε τον καμβά και μαζί με τις βιωματικές ασκήσεις που ήταν τα πινέλα και τα χρώματα που καθένας έφερε μέσα από την ύπαρξη του, ζωγραφίστηκε ένας πίνακας μοναδικός όπου ο καθένας έδωσε κάτι από τον εαυτό του και χωρίς την δική του πινελιά δεν θα ήταν ποτέ τόσο ολοκληρωμένος και συγκλονιστικά όμορφος. Οι βιωματικές ασκήσεις αποτέλεσαν την αφορμή για να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε και πως σχετιζόμαστε με τον κόσμο γύρω μας, αλλά και κάθε δραστηριότητα στο Κανδήλι, από τα βραδινά παιχνίδια, τους περιπάτους και τα γεύματα μέχρι τις συζητήσεις και τα βλέμματα, έγιναν μέρος αυτής της αναζήτησης που ο καθένας έκανε για τον εαυτό του αλλά επέτρεπε και με σεβασμό και νοιάξιμο στους γύρω του.
Ξέρω ότι προσπαθώ να περιγράψω μια εμπειρία που είναι δύσκολο να κατανοηθεί από όποιον δεν ήταν εκεί, με βοηθάει όμως η σκέψη πως το κείμενο αυτό έχει ήδη γραφτεί από άλλα 26 άτομα κι έτσι δεν νιώθω ότι το γράφω μόνη μου. Και γι’ αυτό θέλω να χρησιμοποιήσω τα δικά τους λόγια που με την ανάμνηση της παρουσίας τους δίνουν πραγματική υπόσταση και νόημα σε λέξεις που μοιάζουν πολλές φορές φτηνές και λίγες. Λέξεις όπως «ευγνωμοσύνη», «ελπίδα», «πληρότητα», «άγγιγμα» , «σύνδεση», «άνοιγμα» , «αποδοχή» και «μοίρασμα». Ακόμα, προβληματισμοί και εσωτερικές ανακαλύψεις, συγκίνηση αλλά και μικρές ή μεγάλες αποφάσεις για αλλαγή και επαναπροσδιορισμό του ποιοι είμαστε, πως θέλουμε να είμαστε και πως δεχόμαστε τον κόσμο μέσα μας αλλά και πως γινόμαστε μέρος του και τελικά τον εκπέμπουμε. Και κυρίως μια αίσθηση πως όλοι φύγαμε λίγο διαφορετικοί, λίγο πιο κοντά στην Αλήθεια μας και τους Άλλους, κουβαλώντας κάτι από την μαγεία που δημιουργήσαμε από κοινού.
Κι αν ίσως ερχόμαστε σαν «ξένοι» σε αυτή τη ζωή, για τρεις μέρες δεν ήμασταν πια ξένοι, αλλά «συνοδοιπόροι» που μοιράστηκαν μια «κιβωτό» ελπίδας, και κατάφεραν να ακούσουν ξανά τη μουσική που ενώνει τον κόσμο, να βρουν μια κοινή γλώσσα πιο μεγάλη κι από τις «δυσλεξίες της επικοινωνίας» , να θυμηθούν πως είναι να κοιτάς πραγματικά ένα πρόσωπο και τι σημαίνει «αγκαλιά» , να δουν το φύλλο και την πέτρα και να ανοίξουν τις πόρτες και «τα παράθυρα της ψυχής τους».
“Φτάνοντας στο Κανδήλι από την Αθήνα δεν ήμουν σίγουρος για το τι θα συναντούσα. Εκεί, με το που μπήκαμε στο μεγάλο σαλόνι με το τζάκι μας περίμεναν ήδη πολλά χαμογελαστά πρόσωπα. Κανείς δεν έχασε ευκαιρία να μάθει και να ακούσει τον άλλον. Μιλήσαμε, δουλέψαμε, παίξαμε, κάναμε αναζήτηση και χαλάρωση. Οι 3 μάγοι γίνανε 4 και μας μετέφεραν πολύ πιο μακριά από την Αθήνα από όσο νομίζαμε. Μας πήραν 27 και μας έκαναν 1. Ευχαριστούμε.”
“Ήρθα με τη διάθεση να δεχτώ τον κόσμο μέσα μου και φεύγω με τον κόσμο μέσα μου και διάθεση να τον βγάλω προς τα έξω.”
“Χρειάστηκαν: 2 μέρες και 2 νύχτες, 1 εξαιρετικά υπέροχη ομάδα, 1 υπέροχη παρέα, 4 άγγελοι, 2 βόλτες, 1 ζωγραφιά, 23 κουβέντες για να θυμηθώ ότι η ουσία μου βρίσκεται εξίσου στο σκοτάδι και στο φως. Η ενέργειά μου ρέει με αυτή του κόσμου και αυτή η ροή αποκαλύπτεται σε στιγμές. Η ομορφιά σε αυτή τη συνταγή είναι ότι είναι απλή και δεν χρειάζεται κατανόηση αλλά συναίσθημα και ανοιχτότητα. Άλλη μια (δι)-εμπειρία που συμβάλλει στην πληρότητα μου.”
